Artículos

HAI QUE CONTINUAR A LOITA CUNHA FOLGA XERAL DE 48 HORAS

Os traballadores e estudantes franceses marcan o camiño

A pesar de producirse nun contexto de enorme chantaxe patronal nas empresas, con ameazas xeneralizadas de despedimento nunha situación de desemprego masivo, a folga xeral do 29 de setembro foi un claro éxito e unha demostración da capacidade de loita e da forza da clase obreira. A manipulación dos medios de comunicación, tratando de negar ou minimizar o alcance do 29-S, non cambia esta realidade.

Nos sectores claves, a folga tivo un seguimento amplísimo, particularmente nos polígonos industriais, onde o paro foi practicamente total. Tamén pararon os mercados maioristas de alimentación. No transporte público, a folga foi xeneralizada na maioría das grandes cidades: Medios de comunicación como Canal Sur, TV3 e, sobre todo, Telemadrid, un dos principais vehículos da hostil campaña da dereita contra a folga e contra a organización sindical dos traballadores, non puideron emitir. Nos transportes, o seguimento foi tamén moi elevado. En Galicia e Asturias, a folga foi moi intensa, afectando non só á industria, onde foi total, senón incluso ó pequeno comercio, que pechou de forma bastante xeneralizada. En Cataluña, onde se concentra o 20% da produción industrial, a folga foi tamén un éxito rotundo, o mesmo que en Andalucía e no País Valencià. Só en Euskadi, pola división sindical e a non convocatoria de ELA-STV e LAB, a folga tivo un seguimento parcial.

O recurso á "relativa normalidade do pequeno comercio", para trazar un falso panorama de fracaso da folga, é un argumento clásico da manipulación informativa. Precisamente no pequeno comercio concéntranse moitos dos traballadores extremadamente precarizados, onde non existe nin albisco de organización sindical, para os que secundar a folga equivale a despedimento automático. O mesmo pódese dicir respecto ó menor seguimento da folga na administración pública e no ensino obrigatorio, que ten moito que ver cos erros moi serios dos dirixentes sindicais nestes sectores nos últimos anos. En todo caso, as aulas estiveron baleiras porque os estudantes secundaron a folga masivamente, no que o Sindicato de Estudantes xogou un papel moi importante.

Outro punto a ter en conta no balance é a coacción policial, moi importante en determinados sectores, como o transporte público ou os grandes centros comerciais. Foi particularmente escandalosa a actuación da policía na fábrica de EADS de Getafe, onde disparou sete tiros ó aire contra os piquetes.

Os datos demostran que a folga tivo un seguimento igual (e nalgúns sectores claramente superior) á do 20 de xuño de 2002 contra o decretazo do PP. A pesar dos intentos de manipulación da directiva de Red Eléctrica de España, denunciados por CCOO, a caída do consumo eléctrico rexistrou un descenso do 20% ás 13:10 h. e do 22% ás 18:00 h. do 29 de setembro, porcentaxes superiores á folga xeral do 2002. Segundo CCOO e UGT, a cifra de traballadores que secundaron a folga foi de 10 millóns, o 71'3% dos asalariados.

Indiscutiblemente, un punto clave da xornada, que redondeou o éxito do paro, foron as manifestacións masivas: máis dun millón e medio de persoas saíron á rúa, destacando unha importante presenza de traballadores novos. Esa participación masiva nas manifestacións demostra a disposición á loita que existe entre a clase obreira e a mocidade.

Os dirixentes sindicais deben facer como en Francia: continuar a loita cunha folga xeral de 48 horas

A folga foi un éxito a pesar da política equivocada que os dirixentes de CCOO e UXT teñen practicado nos últimos anos. Na preparación da folga, os aparatos sindicais deron probas de estar moi enferruxados: faltaba confianza á hora de realizar unha masiva campaña de asembleas e, sobre todo, houbo unha insistencia constante no diálogo social. Os dirixentes de CCOO e UXT teñen que ser moito máis claros se queren conectar co sentimento e as aspiracións dos millóns de traballadores que secundaron a loita activamente o 29-S: o obxectivo da mobilización non poder ser a recuperación dun diálogo social que ó longo destes anos o único que fixo foi avalar os recortes; o obxectivo é a completa retirada das medidas de ataque, tanto da reforma laboral como doutras medidas que están por aprobar, como a reforma das pensións. Deberían dicir ben alto, e demostralo con feitos, que só volverán á mesa de negociación se o goberno retira os ataques que aprobou e os que ten anunciado. Negociar retoques cosméticos ou aspectos parciais é un grave erro, que ademais provocaría unha caída da credibilidade dos dirixentes sindicais no conxunto do movemento obreiro.

A única maneira de facer que o goberno retroceda é que o movemento de resposta da clase obreira e da mocidade alcance tal amplitude e consistencia que se transforme nunha rebelión social. É obvio que o 29-S non foi suficiente para obrigar ó goberno a rectificar, pero iso en absoluto quere dicir que non servise para nada, como se está insistindo desde os medios de comunicación co fin de desmoralizar ós traballadores. A folga serviu para moito, empezando por demostrar a forza da clase obreira. Agora, o máis importante é que os dirixentes de CCOO e UXT dean unha resposta rápida e contundente á negativa do goberno a retroceder nos seus plans. Pero esa resposta non pode ser a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) que se anuncia para que o parlamento volva a discutir o texto da reforma laboral. Imos ser claro: a ILP non vai cambiar nada substancial. A única forma de obrigar ó goberno e ó parlamento a retroceder é mediante a acción masiva e organizada na rúa. A clase obreira e a mocidade só poden confiar nas súas forzas para vencer. O exemplo de Francia demostra claramente que existen condicións para xerar un movemento ascendente e continuado no tempo, incorporando a cada vez máis sectores e de forma máis organizada, creando comités de folga elixida en asembleas en todas as fábricas, institutos e facultades, e coordinalos para dar maior amplitude e profundidade á mobilización. CCOO e UXT deberían continuar a loita convocando xa outra folga xeral de 48 horas. Así mesmo, hai que facer confluír a loita en toda Europa porque os ataques son os mesmos en todas partes. A burguesía está unida e nós debemos unirnos tamén.

A loita contra estes ataques está ligada á loita contra o capitalismo. O derradeiro recurso dos burgueses e de todos os que defenden este sistema en decadencia é recoñecer cinicamente o sacrificio que para a maioría da poboación implican estas medidas de ataque, para a continuación retar ós traballadores coa seguinte pregunta: ¿cal é a vosa alternativa? A esta pregunta hai que contestar claramente e sen ambigüidade: a crise do capitalismo non se pode resolver con máis capitalismo. Hai que dicir alto e claro que se pode crear emprego e manter e aumentar o gasto social, pero para iso hai que acabar co control asfixiante que os banqueiros e os grandes monopolios exercen sobre a economía e a sociedade. O capitalismo está enfermo e hai que opoñerlle a loita por unha sociedade socialista, sen propiedade privada dos medios de produción, onde a clase traballadora planifique democraticamente as enormes riquezas que existen para poñelas ó servizo de todos.

O 29-S foi un éxito, e agora debemos aproveitalo fortalecendo ó máximo a organización da clase obreira, continuando a mobilización ata obrigar ó goberno a retroceder, e defendendo unha alternativa autenticamente socialista á crise do capitalismo. ¡Únete a El Militante para loitar!

ACTO PÚBLICO

Día:     XOVES 28 DE OUTUBRO

Hora:  7 da tarde

Lugar: A LIBRERÍA MARXISTA (rúa Pontevedra, 18 •  Ferrol)

www.elmilitante.net            Esta dirección de correo electrónico está protegida contra spambots. Usted necesita tener Javascript activado para poder verla. Esta dirección de correo electrónico está protegida contra los robots de spam, necesitas tener Javascript activado para poder verla             telf: 626.746.950